Dit is hoe het is, dit is waar het stopt

Een stukje uit het dagboek van één van de dappere overlevers:

Je zegt: ‘Kom maar ik ben bij je. Kom maar achter mij aan dan komt het goed.’ Maar dat heb ik jaren gedaan. Het kwam niet goed.

Ik zag in jou een onbeholpen kindje die graag wil dat het goed is. Als je ‘volwassen’ was, zou ik het je zeggen. Dan zou ik je zeggen dat ik graag liefde had gevonden met jou en bij jou; dan hadden we onze aangeleerde angsten overwonnen en was de liefde gegroeid. Maar doordat jij de liefde niet wilde en de angst wilde ontkennen en je ervoor koos mij te kleineren, af te wijzen, beschuldigen, negeren, straffen voor alles wat in jou zat, voor alles wat jou is aangedaan, heb je mij en onze liefde vermoord. En moest ik mij en mijn liefde verstoppen. Het had niet zo pijnlijk hoeven zijn. Als jij je eigen pijn had durven zien en voelen was die overgegaan en had de liefde kunnen stromen. Maar door de pijn in stand te houden en te verveelvoudigen is alles nu stuk. Onherstelbaar.

En omdat je de volwassene weg hebt gestuurd en er alleen een klein kindje is om mee te praten, zal ik het nooit kunnen zeggen, nooit kunnen uitleggen en zal jij het ook nooit begrijpen. Dit is hoe het is. Dit is waar het stopt.