Berichten

Ik kan niet meer

/in /door

Een stukje uit het dagboek van één van de dappere overlevers:

Jarenlang heb ik me klein gehouden en me klein gemaakt. Jarenlang heb ik mijn kracht verborgen. Zodat jouw machteloosheid, krachteloosheid en kleinheid niet zichtbaar zouden worden. Zodat jij naar de buitenwereld zou overkomen als een normaal functionerend mens.

Ik heb mezelf en mijn leven in de wacht gezet voor jou. Totdat jij je leven zou hebben geheeld en we samen verder zouden kunnen. Maar dat gebeurde niet. Je heelde niet. Je vond het wel makkelijk zo.

Maar ik kon niet meer. Als ik door zou gaan, zou ik neerstorten. Dus stopte ik ermee jou te dragen.

Maar ik bleef nog wel in mijn inmiddels aangeleerde overlevingsmechanisme omdat je niet kon dealen met je angsten, met het onbekende en met de wereld als die zich niet aan jouw regels hield. Jij was dan onvoorspelbaar, onredelijk en destructief. Ik droeg je niet meer maar verstopte me nog wel. Want jij wilde nog steeds dat ik klein en zwak was. Totdat ik daar ook niet meer tegen kon. Ik wilde niet meer gepest, gekleineerd en genegeerd worden door jou. Dit alles had al lang niets meer met liefde te maken. En mijn liefde voor jou waarvan ik ooit dacht dat die genoeg zou zijn, was inmiddels door jou vermoord.

Ik wil nu niet meer voor jou opkomen. Ik wil nu voor mezelf opkomen en mezelf helpen. Weer leven in veiligheid. Mijn liefde kunnen laten zijn en kunnen laten stromen in veiligheid. En in dit proces van afscheid worden jij en je gedrag duidelijk zichtbaar. Jij hebt geen controle over de mensen die zich aan de regels houden. De regels die onpartijdig zijn en dus niet alleen voor jou.

Je raakt steeds in paniek, je kronkelt. Je belooft dat alles in vrede besproken en geregeld kan worden om vervolgens  boos, aanvallend en beschuldigend te zijn.

De angst bliksemt uit je ogen. Hier biedt geen enkele van je acts bescherming. Wat je altijd met man en macht heb willen voorkomen, gebeurt nu. Je krachteloosheid en angst  worden zichtbaar.

En ik? Ik voel mijn kracht stromen meer en meer. Ik word weer zichtbaar en sterk. Alles speelt zich nu zo helder voor me af waardoor het duidelijker wordt dan ooit tevoren waar ik al die jaren in heb gezeten, met wat voor man ik te maken heb gehad. Daardoor word ik afwisselend verdrietig, boos en verbaasd. Hoe kon ik het niet hebben gezien? Hoe kon ik het hebben toegelaten? Hoe is het mogelijk dat ik dit heb volgehouden?

Mijn werkelijke zelf is nooit verloren gegaan. Die staat nu weer op. Ik strijk de kreukels glad en verzorg mijn wonden. Het zal niet altijd makkelijk zijn om weer te durven leven als mijn echte zelf. Maar aan de basis staat mijn keus ‘ik wil dit niet meer, nooit meer. Ik ben gewoon ik en dat is goed. Ik leef nu mijn eigen leven, precies zoals ik ben en dat mag’. Het is goed. Ik ben vrij. Ik laat gaan. Ik laat los.

 

Dit is hoe het is, dit is waar het stopt

/in /door

Een stukje uit het dagboek van één van de dappere overlevers:

Je zegt: ‘Kom maar ik ben bij je. Kom maar achter mij aan dan komt het goed.’ Maar dat heb ik jaren gedaan. Het kwam niet goed.

Ik zag in jou een onbeholpen kindje die graag wil dat het goed is. Als je ‘volwassen’ was, zou ik het je zeggen. Dan zou ik je zeggen dat ik graag liefde had gevonden met jou en bij jou; dan hadden we onze aangeleerde angsten overwonnen en was de liefde gegroeid. Maar doordat jij de liefde niet wilde en de angst wilde ontkennen en je ervoor koos mij te kleineren, af te wijzen, beschuldigen, negeren, straffen voor alles wat in jou zat, voor alles wat jou is aangedaan, heb je mij en onze liefde vermoord. En moest ik mij en mijn liefde verstoppen. Het had niet zo pijnlijk hoeven zijn. Als jij je eigen pijn had durven zien en voelen was die overgegaan en had de liefde kunnen stromen. Maar door de pijn in stand te houden en te verveelvoudigen is alles nu stuk. Onherstelbaar.

En omdat je de volwassene weg hebt gestuurd en er alleen een klein kindje is om mee te praten, zal ik het nooit kunnen zeggen, nooit kunnen uitleggen en zal jij het ook nooit begrijpen. Dit is hoe het is. Dit is waar het stopt.

 

 

 

 

 

Mooi, lief en zacht mens

/in /door

Je bent niet gewend dat mensen er voor je zijn en je weet niet wat te doen. Kwetsbaar en verdrietig zijn, was niet veilig. Je wil het proberen. Het voelt heel eng en toch wil je je ook graag laten gaan. Wat zal dat een ontspanning geven.

Wat nu als je de sterke act laat varen. Je hoeft niet meer te doen alsof. Het is nu veilig. Wat als je nu eens voor je laat zorgen. Wat zou het fijn zijn als je dat kan en durft.

Je vraagt je af wie je bent als je niet meer hoeft te vechten, niet meer op de uitkijk hoeft te staan, niet meer hoeft vol te houden. Wat is dan je identiteit.

Je wil nu voor jouw waarheid gaan. Maar wat is die dan. Wie ben je dan. Wie komt er tevoorschijn als je jouw vechtjas uit doet?

Een mooi, lief en zacht mens! Jij in al jouw puurheid! Dat is wie je bent. Dat is wie je zocht achter al je maskers. Jezelf ontrafeld! Gefeliciteerd!

 

 

Kom maar onder je schild vandaan

/in /door

Ik nodig je uit om onder je schild vandaan te komen. Kom maar. Zie en voel de vrede, de zachtheid, de veiligheid.

Laat de oude pijn maar los. Laat de overtuigingen

–je moet sterk zijn

-je moet niet laten zien hoe het echt gaat

-je moet je stoer gedragen want dan pakken ze je niet

-je moet star en stug de regels volgen

-je moet doen of je het leuk vindt      

maar gaan.

Kom maar onder je schild vandaan. Het is veilig. Je hoeft niks te doen. Je mag zacht zijn of fier rechtop staan als het nodig is. Jij mag zien wie er voor je staat, met wie je te maken hebt.

Ook al mocht je nooit zijn inborst en gedrag benoemen. Nu wel. Het is zijn keus om zo te zijn en dit te doen. Hij laat het zelf zien. Dus is het geen geheim. Dit is wie hij is. En jij weet het.

KIJK ! ZIE ! DIT IS hem! DIT IS NOU hem! JIJ GAAT NU WEG . LAAT ALLES MAAR LOS VAN hem.

Je weet nu dat je vanuit je hart en krachtige zelfliefde je eigen weg mag gaan en je grenzen kunt aangeven. Ga maar, zorg goed voor jezelf en leer weer leven als je zelf.

En als je onder het schild vandaan komt en je gaat staan. Dan zie je. Je ziet wat mooi is. Maar ook wat niet mooi is. Je vindt het moeilijk om te blijven kijken. Je vindt het te onvoorstelbaar en te akelig. Maar ik wil dat je kijkt. Nu. En kijk nu naar jezelf. Wat zie je? Je ziet dat je staat!  Je kruipt niet meer weg. Je krimpt niet meer. Je bent niet meer bang. Je staat.  Je spreekt. Je bent. Je geeft heel duidelijk je mening. Je geeft heel duidelijk je grens aan m.b.t. wat je accepteert, wil doen, en wil horen. Je doel is niet meer “Alsjeblieft, vind me lief, alsjeblieft, hou van me!” Jij bent jij en dat is goed. Jij bent ok. Jij bent goed genoeg.