Begripvol paardrijden met Toontje

Ik had Sophie gevraagd of ze een review voor me wilde schrijven. Dat wilde ze wel doen en ze schreef het volgende verhaal over haar en haar pony Toontje. Een beetje lang voor een review rubriek, maar wel heel mooi om op mijn blog te zetten en daarom…

Sophie vertelt

Als klein meisje had ik al de droom om een eigen paard te hebben van veulen af aan. Om samen te leren en te groeien, om echt een band op te bouwen. Toen ik 12 was, werd deze droom verwezenlijkt en kochten mijn moeder en ik Toontje, een 8 maanden oud scharminkeltje.

Een droom die uitkwam, maar het verliep niet zoals ik gehoopt had. Je weet wat ze zeggen: Groen en groen wordt bont en blauw. En dat heb ik geweten. Zowel mijn moeder als ik hadden geen idee van een pony opvoeden, laat staan een enigszins dominante, luie treiterbak (sorry Toontje). Ik was niet consequent genoeg en wist nooit goed wat ik zelf echt wilde, waardoor ik Toontje vaak de beslissingen maar heb laten nemen.Daarbij was ik zelf nog erg zoekende en probeerde ik veel uit, waardoor ik vaak wisselend reageerde. Dat resulteerde erin dat Toontje de regie vaak overnam en ik na een bepaald punt niets meer te zeggen had en we binnen onze comfortzone bleven als we trainden. Daar waar het veilig was, want als Toontje het ergens niet mee eens was dan kon hij fel protesteren en werd het veel te gevaarlijk voor een onervaren iemand als ik.

Pas toen hij 6 was, kwam er enige consistentie in onze training en merkte ik dat we stappen vooruit gingen, alleen lang niet in het tempo dat ik graag wilde, en ook niet met een merkbare of prettige samenwerking. Iets wat ik heel erg miste. Aangezien ik zelf ook druk met school bezig was en op een gegeven moment een lange tijd in het buitenland ging werken, had ik een pauze ingelast en had Toontje het naar zijn zin op het land tussen andere paarden.

Toen ik terugkwam had ik heel veel geleerd en was ik best wel veranderd, ik pakte de training weer op met een heel ander gevoel. Helaas resulteerde dit niet in een andere uitwerking. Toontje sjokte om mij heen aan de longeerlijn terwijl ik als een malle rond rende om hem enthousiast te maken.

Dit is wanneer Mariëtte ons begon te helpen. Ik vertelde haar hoe weinig plezier wij beiden beleefden aan longeren en zij keek me vol verbazing aan: ‘Hoe is dat nou mogelijk? Terwijl je met longeren zoveel kunt variëren!’ Ik begreep niet goed wat ze bedoelde, totdat ze het me liet zien. Ze nam Toontje van me over en het moment dat zij in het midden stond en Toontje van haar af stuurde wist ik niet wat ik zag! Was dat werkelijk Toontje die daar zo enthousiast en onuitputtelijk rondjes om Mariëtte heen draafde en galoppeerde en echt zijn best deed haar commando’s op te volgen?

Ik kon mijn ogen niet geloven, Toontje was opeens een werklustige en aandachtige pony en liep niet meer ongeïnteresseerd rond te sjokken. Toen ik het van Mariëtte overnam nadat we besproken hadden hoe mijn houding nu het beste kon zijn, werd ik zo trots en zo gelukkig toen Toontje hetzelfde aan mij liet zien. Opeens voelde ik een echte connectie met hem en konden we wérken. Werken als team.

In de weken erna heeft Mariëtte ons geregeld geholpen, eerst een paar keer bij het longeren en daarna bij het rijden. Mariëtte legde mij ook uit hoe belangrijk het bij de training is om je paard te begrijpen en hoe je dat kunt leren.

Vanaf dat moment trainden we zeker een aantal keer per week en echt waar, ik had het niet voor mogelijk gehouden, maar iedere dag zetten we weer stappen vooruit. En als we eens een terugval hadden dan liet Mariëtte mij zien wat Toontje mij probeerde te vertellen en hoe we dat samen op konden lossen. Soms was dit iets wat Toontje in de weg zat, zoals de manier waarop ik hem aanspoorde of als ik iets verkrampt zat, of als ik hem te stevig oppakte, of als ik hem een aanwijzing gaf en vervolgens helemaal losliet en hem de bocht bijvoorbeeld in zijn eentje af liet maken, waardoor dan als het ware de bocht door viel.

 Maar vaak was dit ook iets waar ik zelf last van had. Bijvoorbeeld druk van buitenaf: wat vinden anderen, wat had ik eigenlijk al willen of moeten bereiken, doe ik het wel goed volgens bepaalde personen? Maar ook gevoelens van teleurstelling, waarvan ik nu geleerd heb dat die nergens voor nodig zijn. Want Toontje wil alles voor mij doen.

Maar na een tijd van slechts overwinningen worden sommige verwachtingen onrealistisch en vraag ik te veel van ons beiden om nog tevreden gesteld te kunnen worden. Hij hielp mij mezelf hier overheen te zetten en met mijn gevoelens om te gaan, en zo lukte het ons ons gewenste resultaat te bereiken met teamwork en plezier.

Kortom Toontje heeft mij zoveel geleerd en wij werken nu als team, als vrienden, samen en dat in slechts 2 maanden.

Mariëtte heeft in die tijd als het ware als tolk opgetreden en mij verteld wat Toontje mij al lang probeerde te vertellen, maar wat ik niet wilde of kon horen of begrijpen. Daarbij hielp ze me heel erg met hoe ik het vervolgens aan moest pakken en heeft ze me ook heel erg geholpen met mijn eigen leerproces. Een leerproces waarvan ik niet wist dat hij eraan zou komen, laat staan dat ik er zo aan toe was. En wat zijn Toontje en ik goede vrienden geworden! Vrienden zoals nooit tevoren, maatjes voor het leven.

Wat ik echt heel mooi vind aan Mariëttes methode is dat ze geen methode heeft. Mariëtte luistert puur naar het paard en maakt de ruiter duidelijk wat hij te zeggen heeft en hoe de ruiter hier vervolgens op kan reageren of de training zodanig aan kan passen dat het geleverde werk een vertoning van pure samenwerking is, waar het plezier vanaf spat.

Ik had niet verwacht dat paarden ons zoveel te vertellen hebben en ons zulke wijze lessen voorleggen. De kunst is het paard aan te horen en open voor zijn lessen te staan. En Mariëtte kan dit als geen ander. 

Zowel Toontje als ik beleven zoveel meer plezier aan elkaar en onze training en zijn echt blij samen te kunnen werken, iets waar ik al lange tijd niet meer op had durven hopen, maar Mariëtte in korte tijd gerealiseerd heeft. Ze heeft Toontje en mij geleerd naar elkaar te luisteren en vervolgens heeft ze ons samen op weg geholpen, een hele nieuwe weg in, een weg waar we samen, met plezier hoogtepunten en dieptepunten tegemoet rijden en zullen overwinnen.