Berichten

Begripvol paardrijden met Toontje

/in /door

Ik had Sophie gevraagd of ze een review voor me wilde schrijven. Dat wilde ze wel doen en ze schreef het volgende verhaal over haar en haar pony Toontje. Een beetje lang voor een review rubriek, maar wel heel mooi om op mijn blog te zetten en daarom…

Sophie vertelt

Als klein meisje had ik al de droom om een eigen paard te hebben van veulen af aan. Om samen te leren en te groeien, om echt een band op te bouwen. Toen ik 12 was, werd deze droom verwezenlijkt en kochten mijn moeder en ik Toontje, een 8 maanden oud scharminkeltje.

Een droom die uitkwam, maar het verliep niet zoals ik gehoopt had. Je weet wat ze zeggen: Groen en groen wordt bont en blauw. En dat heb ik geweten. Zowel mijn moeder als ik hadden geen idee van een pony opvoeden, laat staan een enigszins dominante, luie treiterbak (sorry Toontje). Ik was niet consequent genoeg en wist nooit goed wat ik zelf echt wilde, waardoor ik Toontje vaak de beslissingen maar heb laten nemen.Daarbij was ik zelf nog erg zoekende en probeerde ik veel uit, waardoor ik vaak wisselend reageerde. Dat resulteerde erin dat Toontje de regie vaak overnam en ik na een bepaald punt niets meer te zeggen had en we binnen onze comfortzone bleven als we trainden. Daar waar het veilig was, want als Toontje het ergens niet mee eens was dan kon hij fel protesteren en werd het veel te gevaarlijk voor een onervaren iemand als ik.

Pas toen hij 6 was, kwam er enige consistentie in onze training en merkte ik dat we stappen vooruit gingen, alleen lang niet in het tempo dat ik graag wilde, en ook niet met een merkbare of prettige samenwerking. Iets wat ik heel erg miste. Aangezien ik zelf ook druk met school bezig was en op een gegeven moment een lange tijd in het buitenland ging werken, had ik een pauze ingelast en had Toontje het naar zijn zin op het land tussen andere paarden.

Toen ik terugkwam had ik heel veel geleerd en was ik best wel veranderd, ik pakte de training weer op met een heel ander gevoel. Helaas resulteerde dit niet in een andere uitwerking. Toontje sjokte om mij heen aan de longeerlijn terwijl ik als een malle rond rende om hem enthousiast te maken.

Dit is wanneer Mariëtte ons begon te helpen. Ik vertelde haar hoe weinig plezier wij beiden beleefden aan longeren en zij keek me vol verbazing aan: ‘Hoe is dat nou mogelijk? Terwijl je met longeren zoveel kunt variëren!’ Ik begreep niet goed wat ze bedoelde, totdat ze het me liet zien. Ze nam Toontje van me over en het moment dat zij in het midden stond en Toontje van haar af stuurde wist ik niet wat ik zag! Was dat werkelijk Toontje die daar zo enthousiast en onuitputtelijk rondjes om Mariëtte heen draafde en galoppeerde en echt zijn best deed haar commando’s op te volgen?

Ik kon mijn ogen niet geloven, Toontje was opeens een werklustige en aandachtige pony en liep niet meer ongeïnteresseerd rond te sjokken. Toen ik het van Mariëtte overnam nadat we besproken hadden hoe mijn houding nu het beste kon zijn, werd ik zo trots en zo gelukkig toen Toontje hetzelfde aan mij liet zien. Opeens voelde ik een echte connectie met hem en konden we wérken. Werken als team.

In de weken erna heeft Mariëtte ons geregeld geholpen, eerst een paar keer bij het longeren en daarna bij het rijden. Mariëtte legde mij ook uit hoe belangrijk het bij de training is om je paard te begrijpen en hoe je dat kunt leren.

Vanaf dat moment trainden we zeker een aantal keer per week en echt waar, ik had het niet voor mogelijk gehouden, maar iedere dag zetten we weer stappen vooruit. En als we eens een terugval hadden dan liet Mariëtte mij zien wat Toontje mij probeerde te vertellen en hoe we dat samen op konden lossen. Soms was dit iets wat Toontje in de weg zat, zoals de manier waarop ik hem aanspoorde of als ik iets verkrampt zat, of als ik hem te stevig oppakte, of als ik hem een aanwijzing gaf en vervolgens helemaal losliet en hem de bocht bijvoorbeeld in zijn eentje af liet maken, waardoor dan als het ware de bocht door viel.

 Maar vaak was dit ook iets waar ik zelf last van had. Bijvoorbeeld druk van buitenaf: wat vinden anderen, wat had ik eigenlijk al willen of moeten bereiken, doe ik het wel goed volgens bepaalde personen? Maar ook gevoelens van teleurstelling, waarvan ik nu geleerd heb dat die nergens voor nodig zijn. Want Toontje wil alles voor mij doen.

Maar na een tijd van slechts overwinningen worden sommige verwachtingen onrealistisch en vraag ik te veel van ons beiden om nog tevreden gesteld te kunnen worden. Hij hielp mij mezelf hier overheen te zetten en met mijn gevoelens om te gaan, en zo lukte het ons ons gewenste resultaat te bereiken met teamwork en plezier.

Kortom Toontje heeft mij zoveel geleerd en wij werken nu als team, als vrienden, samen en dat in slechts 2 maanden.

Mariëtte heeft in die tijd als het ware als tolk opgetreden en mij verteld wat Toontje mij al lang probeerde te vertellen, maar wat ik niet wilde of kon horen of begrijpen. Daarbij hielp ze me heel erg met hoe ik het vervolgens aan moest pakken en heeft ze me ook heel erg geholpen met mijn eigen leerproces. Een leerproces waarvan ik niet wist dat hij eraan zou komen, laat staan dat ik er zo aan toe was. En wat zijn Toontje en ik goede vrienden geworden! Vrienden zoals nooit tevoren, maatjes voor het leven.

Wat ik echt heel mooi vind aan Mariëttes methode is dat ze geen methode heeft. Mariëtte luistert puur naar het paard en maakt de ruiter duidelijk wat hij te zeggen heeft en hoe de ruiter hier vervolgens op kan reageren of de training zodanig aan kan passen dat het geleverde werk een vertoning van pure samenwerking is, waar het plezier vanaf spat.

Ik had niet verwacht dat paarden ons zoveel te vertellen hebben en ons zulke wijze lessen voorleggen. De kunst is het paard aan te horen en open voor zijn lessen te staan. En Mariëtte kan dit als geen ander. 

Zowel Toontje als ik beleven zoveel meer plezier aan elkaar en onze training en zijn echt blij samen te kunnen werken, iets waar ik al lange tijd niet meer op had durven hopen, maar Mariëtte in korte tijd gerealiseerd heeft. Ze heeft Toontje en mij geleerd naar elkaar te luisteren en vervolgens heeft ze ons samen op weg geholpen, een hele nieuwe weg in, een weg waar we samen, met plezier hoogtepunten en dieptepunten tegemoet rijden en zullen overwinnen.

 

Begripvol paardrijden met Gyongy

/in /door

Tweedaagse training met Nienke en haar Gyongy

Soms zit het verschil tussen redelijk goed en formidabel rijden slechts in het zorgen voor een betere impuls en aanleuning.

Gyongy is een 12-jarige Eldorado merrie  van Nienke waarmee zij Z eventing, ZZ springen en M2 dressuur rijdt.

Omdat het paard qua exterieur niet de makkelijkste is en ze altijd alles geeft als ze springt en in de cross, is het extra belangrijk om haar dressuurmatig heel goed te gymnastiseren.

Door haar hals en lendenen heeft het paard de neiging om of niet aan het been te zijn en dan tegelijkertijd te doen of ze een redelijke aanleuning heeft of om voor het been naar voren weg te rennen met haar hals als een ‘stokje’ en met haar gewicht erg op de voorhand.

Aan Nienke de taak haar paard altijd heel goed los te werken en de aanleuning en impuls goed in de gaten te houden zodat Gyongy zich goed laat bewerken en bij haar blijft.

Aangezien Gyongy één van de slimmeren is, is die taak niet altijd eenvoudig. Gyongy zorgt er bij ‘haar onderhandelingen met haar amazone’ voor dat e.e.a. ongemerkt een beetje wegzakt.

Nienke heeft al vele jaren les van mij. Door mijn verhuizing was de laatste live les een jaar geleden. Dus als e.e.a. iets weggezakt is, is dat nu helemaal logisch.

Maar als je al jaren les hebt gehad volgens het ‘begripvol rijden’ systeem, kan één les al genoeg zijn om in de ‘o ja modus’ te komen. Dat was ook nu het geval.

In de eerste les begonnen we met het bespreken en bekijken van wat goed en minder goed gaat.

Nienke reed een stukje voor en wat me daarbij opviel, was dat de aanleuning en impuls matig waren.

Bij oefeningen zoals schouderbinnenwaarts, travers en appuyeren had Gyongy impuls- en taktverlies en werd haar hals strak. Daarbij werkte Nienke teveel en te vaak terug met haar binnenhand en had ze haar paard niet aan het binnenbeen.

Daar gingen we aan werken.

‘Dat jij de neiging hebt voor zoveel met je teugels te doen, is omdat Gyongy daarom vraagt, zij zeurt in jouw hand, maar het probleem zit achter.

Ze moet meer aan het werk vanuit achter. Door haar slimme tactiek om voor in jouw hand te lopen zeuren, zorgt ze ervoor dat jij voor in haar mond aan het werk gaat en vergeet vanuit achter te rijden. Daardoor hoeft ze achter niks te doen en dat vindt ze natuurlijk wel prima.

En vooral niet terugwerken met je binnenhand. Elke keer dat je terugwerkt met je binnenhand, rem je haar binnenachterbeen af. En we willen juist dat ze haar binnenachterbeen goed naar voren onder de massa zet.’

Dus..

‘Even weer bewust worden van wat jij doet met je hand, zit en been en hoe je paard reageert en of ze uberhaupt reageert.

Dan je handen gevoeliger en elastischer laten zijn. En niet terugwerken met je binnenhand.  En weer beseffen dat als de oorzaak achter zit je dit niet voor moet ‘oplossen’ maar achter. Dus beter aan je been maken en houden. En vervolgens het paard onder jou laten werken. Ze mag niet door je hand weglopen. Ze moet zich laten opvangen door die elastische, gevoelige hand.’

Daar heeft Nienke mee gewerkt en geoefend. Er waren steeds meer stukjes die al wat beter gingen.

Daarmee was de eerste les voorbij. Nu even een nachtje slapen en morgen kijken we verder.

De volgende les viel me direct op dat Nienkes hand al een stuk stiller was dan gisteren en dat ze niet meer terugwerkte met de hand. Heel mooi.

Gyongy was wat serieuzer en had door dat Nienke weer wat consequenter was en een reactie wilde.

Na het loswerken, het beter aan het binnenbeen maken en het verbeteren van de impuls werd de verbetering zichtbaar.

Toen Gyongy steeds beter begon te reageren, had Nienke haar o-ja-moment. Ze hadden elkaar weer gevonden.

Toen leek het op het oog weer vanzelf te gaan.

Gyongy liep van achter naar voor; met voldoende impuls en draagkracht, zonder voor weg te willen en zonder de hals strak te maken. Met een fijne, zachte en makkelijke aanleuning.

Prachtig.

Er was bij Gyongy nu een juist gebruik van het lichaam en de hals.

De schouderbinnenwaarts ging eenvoudig, met de juiste buiging, draagkracht en takt met een zeer smakelijke aanleuning. In de travers bleef ze ook heel goed in de juiste balans en buiging, zonder enige moeite. De appuyementen waren vol overtuiging en kracht.

Alles ging nu zoveel eenvoudiger en met meer harmonie, elegantie en schwung. Een plezier om naar te kijken. Ook ging Gyongy lichtvoetiger door de baan, ik hoorde haar amper draven en galopperen.

Ze waren weer goed op elkaar afgestemd.

Hier kunnen ze weer en poosje mee verder.

Op welk niveau je ook rijdt, het komt je training ten goede als je geregeld checkt of je paard echt aan je been is en de aanleuning echt in orde is.